Genevieve Toye

creative inspiration & coaching leadership
passionate drive to shape the future
for people & organisations

My thoughts ...

Talent, �??conformiteit�?? en �??prestatie�??.

Geplaatst op 29 december, 2016 om 7:45

Drie weken kerstvakantie. Moeten we dat normaal vinden?

 

http://www.demorgen.be/opinie/drie-weken-kerstvakantie-moeten-we-dat-normaal-vinden-b298e511/

 

Er gaan steeds meer stemmen op om jongeren maatschappelijke stages te laten doen. Dat is een goed idee

Ik kan Patrick Loobuyck in z’n artikel enkel bijtreden. Het aantal ouders die ons kunnen vervoegen moet behoorlijk groot zijn…

 

Motieven zat.

 

- Het “lummelen” van jongeren tijdens die periode…

- Het gebrek aan tijd en/of middelen om zelf iets voor hen te voorzien

- Het idee, misschien, zelfs al is het een beetje taboe, dat leraars een “voltijds uurrooster” hebben dat rekening houdt met het feit dat ze buiten de prestaties voor de klas ook nog gemiddeld 3.5 u extra werk per dag hebben…

- Het aftandse idee dat het “anders” was toen wij jong waren. Maar dat was het ook. De “sper”periodes waren ongetwijfeld korter… en vaak “zinnig” ingevuld met taken binnen de schoolomgeving.

Maar de belangrijkste motieven mis ik.

 

- Het gaat om de ontwikkeling van onze jonge generaties. Het gaat dus om de kwaliteit van onze toekomst. Verbazend dat we toelaten dat deze het onderwerp is van gerekte “sper”periodes…

 

- Verbazend ook, dat we de toekomst van onze samenleving vormgeven in een omgeving waar u en ik opnieuw een les zouden kunnen gaan volgen met het gevoel een flashback beleefd te hebben van enkele decennia. Wat ik vaststel wanneer ik naar het recente parcours van m’n vier kinderen kijk in het middelbaar onderwijs, waarvan het laatste nog maar halfweg is, is verbijsterend. In sommige vakken is de inhoud ietwat gewijzigd. Geschiedenis werd herzien, tot een formaat dat een bres sloeg in de bagage die toelaat een cultureel waardenkader te plaatsen en vervreemding tot gevolg heeft. In andere vakken wijzigde de inhoud nauwelijks. De houding van leraars bleef erg gelijkend, de meeste straffen zijn nog steeds even zinloos. De “goeie” leraars heb je in twee soorten:

 

Diegenen die de wereld van de jongeren begrijpen, een stukje meelopen en hun leerstof op een hedendaagse manier trachten te brengen, de leerling aanmoedigend,

Die “van de oude stempel”, erg veeleisend met veel autoriteit, die duidelijk stellen wat de regels zijn aan de start, elke misstap bestraffen en het verloren schaap weer in de kudde halen. Leraars, die net iets meer vragen dan wat de modale leerling kan leveren.

Idealiter heb je een combinatie van deze twee types. Het zijn deze mensen die ze zich herinneren. Het zijn deze, gedreven mensen, waarvan ze naderhand, net zoals u en ik, zeggen dat ze het verschil maakten, dat ze hen iets bijbrachten.

 

En toch mis ik nog heel wat…

 

- Een studie die meer op maat gevolgd kan worden. Iedereen is uniek. Het klassieke onderwijs mikt een beetje op de middenmoot. Het maakt van de meesten een matig competent iemand. Het maakt van enkelingen marginalen, aan de onderrand van de maatschappij, en van een aantal uitzonderingen, marginalen aan de bovenkant van de maatschappij. Maar beide extremen zijn atypisch in het systeem, en hebben het moeilijk.

 

- Beide extremen zullen zich verstoten voelen, vinden hun plaats niet in het secundair onderwijs. En dit op een ogenblik dat ze meer dan ooit de nood hebben aan het wijzen op hun sterkten, hun talenten om hun zelfzekerheid te voeden op die moeilijke weg naar volwassenheid.

 

In het klassiek secundair onderwijs heeft talent geen plaats. Het wordt volledig vervangen door “conformiteit” en “prestatie”.

Het is gebleven wat het einde de jaren ’60 was, het verder zetten van de basis die in de kleuterschool gelegd werd. De focus ligt op wat niet conform is. Niet wat goed is of wat buitengewoon is.

 

M’n hele leven lang, stelde men in evaluaties dat ik niet voldoende “nauwkeurig” werkte. In de kleuterklas werd ik berispt omdat ik niet recht knipte. Maar ik knipte veel sneller en veel meer dan de anderen. Dat telde niet… zo is het nog steeds. OP m’n veertigste besloot ik nauwkeurigheid over te laten aan mensen die dat als talent hadden, en mezelf te focussen op waar ik het verschil maakte. Ik had die beslissing veel eerder moeten nemen.

 

Leraars die talent in leerlingen doen groeien zijn zeldzaam. Ze zijn er, en ze worden op handen gedragen. Het zijn diezelfde leraars, die tijdens die sperperiodes of voor- en na schooltijd beschikbaar zijn voor hun leerlingen, activiteiten organiseren.

 

Het zijn die leraars die passioneel gedreven zijn door hun beroep. Het zijn zij die de toekomst schrijven.

Mochten we hen ondersteunen met innovatieve onderwijstechnieken en een onderwijssysteem dat erin bestaat het talent van het kind te doen bloeien, ongeacht z’n leeftijd en de fase waarin hij of zij aan een bepaalde leerstof begint, een onderwijssysteem dat ouders helpt om samen met hen te zoeken naar wat een kind drijft en waarin het positief verschilt van de norm, en hen aanmoedigt om het te ondersteunen in de ontwikkeling van dat positief verschil, zou onze toekomst veelbelovend kunnen zijn…

 

Ik zet dat alvast, nogmaals, op m’n verlanglijstje voor 2017…

Categorieën: Geen

Plaats een reactie

Oeps!

Oops, you forgot something.

Oeps!

De woorden die je hebt ingetypt komen niet overeen met de opgegeven tekst. Probeer het nogmaals.

0 reacties